سکوت سربی

در فضای ابریِ بود
در سکوت سُربیِ دود
در گلوگاه شکسته‌ی تند
در شام‌های نخفته‌ی تلخ
در درد
در تلاطم ماتم و طرد
ناگاه
خیمه‌ برمی‌دارد حضور
و آنگاه،
شکسته می‌دارد بلوغ
رهانده می‌شود
پیکر
از چاره‌ی یوغ
و همیشگی
و همارگی
نبودن و نیستن
و تمام! هستی و بود!
انگار
هرگز کسی نبود!

سیاه‌چاله

و من کجا بیابم در این قحط زده گور
یلی که در توان تو باشد و با من یکی

کجا افتاده‌ای از سیاره‌ی زمین به دور

کدام سیاه‌چاله بلعید تو را
که در زمانه‌ی من
اثری از بود تو نبود